Jive

Takt: 4/4 Tempo: 40 – 42 takty na minutę

Jive jako taniec pełen zabawy, który powstał w wyniku rewolucji tanecznej: znudzeni konwencją młodzi ludzie demokracji pragnęli rozwinąć klasyczne formy tańca i dodać do nich nieco więcej „luzu”. Stąd też, od początku XX wieku (po 1910 r.), pojawiały się coraz śmielsze dążenia do rozwijania nowych stylów tanecznych. Jive przechodził długą ewolucję taneczną – od amerykańskiego jitlerburga, poprzez boiggie-woogie, korzytając przy okazji z osiągnięć rock’n’rolla. Finalnie stał się jednym z pięciu tańców latynoamerykańskich. W obecnej wersji jive jest klasycznym tańcem jazzowym, dającym inspirację do powstania nowych „szaleństw tanecznych”. Wszystkie z nich są jedynie przelotnymi zjawiskami, a jive nieustannie trwa i nadal się rozwija. Kroki jive’a charakteryzuje specyficzne wbijanie ciężaru ciała w parkiet (na kształt zdeptywania robaka). Charakterystycznymi cechami jive’a są szybkie kopnięcia („kicki”) oraz elastyczne akcje jazzowe z typowym przeciąganiem pod koniec frazy rytmicznej, by uzyskać większe przyśpieszenie i większą dynamikę na początku następnej frazy. Tańcząc jive’a należy mieć ciężar ciała z przodu. Najbardziej charakterystyczne dla tego tańca figury to chasse w lewo i w prawo, rock step, american spin, fall away rock i chicken walk.