Tango

Takt: 2/4 Tempo: 32 – 33 takty na minutę

Tango – kontrowersyjny taniec miłości i namiętności, który wywodzi się z Buenos Aires w Argentynie, gdzie zostało zapoczątkowane przez murzyńskich niewolników. Przez długi czas stanowiło tabu dla wyższych i średnich warstw społecznych – początkowo tańczone było jedynie w spelunach czy domach publicznych. Tango, uważane za taniec wyuzdany, było tańcem zakazanym, potępianym przez kler, purystów i lekarzy, którzy uważali je za szkodliwe dla zdrowia. Jednak zmysłowość, atrakcyjność i popularność tańca szybko wysłała je na edukację salonową do Paryża, gdzie w latach 1910 – 1914 pozbawiono go „wszystkich niewłaściwych cech” i przystosowano do społecznego odbioru. Od tamtego czasu tango stało się stałym bywalcem salonów, tawern, i niezmiennie – atrakcją na ulicach.

Tango to jeden z najbardziej charakterystycznych tańców standardowych – taniec kontrastów: pomiędzy ruchem twardym i miękkim, namiętnością i miłością. Postawa w tańcu jest nieco bliższa niż w przypadku innych tańców standardowych. Nogi w tangu stawia się prosto od obcasa, a nie od palców. Bardzo istotne jest właściwe prowadzenie w tańcu przez partnera – to on nadaje rytm i prowadzi swoją partnerkę. Tancerka powinna znajdować się po prawej stronie partnera, a lewą rękę prowadzić poziomo wzdłuż ręki partnera. Rama w tańcu jest kanciasta, prosta i zamknięta w układzie poziomym. Tango posiada specyficzną atmosferę – pełną niepokoju, gwałtownych i nieoczekiwanych zwrotów ciała. W wykonaniu zaawansowanych par posiada ukrytą treść, czasami prawie dramatycznego napięcia. To konflikt rozgrywający się tanecznie i do końca nierozwiązany. Tango nie jest tańcem jednorodnym, ponieważ możemy wyróżnić kilka jego form: tango argentyńskie (i jego odmiany tango vals, tango nuevo, milonga), tango amerykańskie, tango fińskie oraz tango międzynarodowe. Zarówno taniec jak i muzyka, tango jest częścią światowego niematerialnego dziedzictwa kulturalnego ludzkości, od 2009r znajduje się na liście UNESCO.