Walc wiedeński

Takt: 3/4 Tempo: 58 – 60 taktów na minutę

Walc wiedeński to wytwór romantyzmu i wynalazek Wiednia, gdzie kształtował się na przestrzeni długiego czasu. Po raz pierwszy zatańczono go w 1815 roku na Kongresie Wiedeńskim w obecności dworu królewskiego. Po tym debiucie, nie bez sprzeczek i niedomówień na temat zasadności tańczenia go w tak bliskim kontakcie między kobietą i mężczyzną, walc wiedeński szybko stał się nieodłączną częścią balów i innych wysokich rangą wydarzeń. Walc angielski jest najstarszym spośród tańców turniejowych. Tańczy się go w rytmie ¾ do muzyki instrumentalnej, nierzadko tworzonej przez najznakomitszych kompozytorów świata. W tańcu tym najsilniej akcentowane jest uderzenie na „na raz”. Ruchy tańczących powinny być płynne, z zachowaniem właściwego unoszenia i opadania, a w niektórych sekwencjach tańczone również płasko. Kroki w walcu wiedeńskim stawia się od pięty lub na przedstopiu. Na taniec składa się pięć podstawowych figur: krok zmienny, obrót w prawo, obrót w lewo, fleckerl w prawo i lewo, a również pokazowy contra check. Ze względu na nieskomplikowane kroki, walc wiedeński jest idealny do nauki przez początkujących tancerzy (co wcale nie oznacza, że jest tańcem banalnym i prostym).